خانه / دسته‌بندی نشده / اشتباهات رایج در زمان تنظیم قرارداد محرمانگی

اشتباهات رایج در زمان تنظیم قرارداد محرمانگی

عدم تعریف اطلاعات محرمانه

در بسیاری از قراردادهای محرمانگی اطلاعات محرمانه به نحو مبهمی تعریف می‌شود. به عنوان مثال در قرارداد درج می‌شود اطلاعات محرمانه به کلیه اطلاعاتی در طول مدت همکاری افشا می‌شودُ اطلاق می‌گردد. بدیهی است که کلیه اطلاعات طرفین وصف محرمانه ندارند و افشاکننده نمی‌تواند به اسثناد این بند به دریافت‌کننده اطلاعات رجوع کند. اثبات اینکه دقیقا چه اطلاعاتی به اشتراک گذاشته شده است نیز با این عبارت به راحتی امکان­ پذیر نیست. بنابراین پیشنهاد می‌گردد مصادیق اطلاعات محرمانه در قرارداد تعیین گردد. همچنین در مقدمه قرارداد هدف از انعقاد قرارداد محرمانه تبیین شود.

امضای قرارداد توسط اشخاص ذی صلاح

اشخاص حقوقی برای اعمال تصمیمات خود دارای نمایندگانی باشند که به جای آن­ها اسناد و مدارک را امضا می­کنند  و به اصطلاح صاحبان امضای مجاز می‌­باشند. بنابراین برای لازم الاجرا بودن قراراد برای شخص حقوقی صاحبان امضای مجاز آن باید قرارداد را امضا کنند.

در ایران با استفاده از شناسه ملی شرکت می­توان به روزنامه رسمی مراجعه نمود و به اطلاعات صاحبان امضای مجاز شرکت دسترسی پیدا کرد.

عدم درج مدت معین در قرارداد محرمانگی

بسیاری از افشاکنندگان اطلاعات تصور می­کنند نامحدود بودن تعهد محرمانگی می­تواند به نفع ایشان باشد ولی این تصور درستی نیست. در بسیاری از کشورها بایستی مدت زمان قرارداد محرمانگی مشخص باشد. در بعضی از کشورها صرفا تا 5 سال می­توان دریافت کننده اطلاعات را به رعایت محرمانگی اطلاعات ملزم کرد و تعیین مدت زمان طولانیتر قابل قبول نیست. ب

بخوانید
ترک کار و آثار حقوقی آن

عدم درج شرایط فورس ماژور

در مواردی ممکن است دریافت­کننده اطلاعات از جانب حاکمیت و مراجع قضایی مجبور به افشای اطلاعات محرمانه افشاکننده اطلاعات باشد. در صورتی که شرایطی که به موجب آن­ها دریافت‌کننده اطلاعات بتواند اطلاعات را افشا کند وجود نداشته باشد، دریافت کننده اطلاعات نمی تواند تعهد محرمانگی را نقض نماید و در صورت تخلف از تعهد موصوف، ملزم به جبران خسارت افشاکننده اطلاعات خواهد بود.

عدم درج وجه التزام

اثبات ورود خسارت به افشا کننده اطلاعات و ارزیابی میزان آن امری دشوار می­باشد و اثبات آن در مرجع رسیدگی ممکن است امکان‌­پذیر نباشد. بنابراین افشاکننده اطلاعات برای تسهیل در جبران خسارت بایستی در قرارداد حداقل خسارتی که در صورت نقض قرارداد محرمانگی به وی وارد می­گردد را در قابل وجه التزام در قرارداد محرمانگی درج نماید. در این صورت در صورت نقض تعهد توسط دریافت کننده اطلاعات نیازی به اثبات ورود خسارت و میزان خسارت نخواهد  داشت.

درحال ارسال
امتیاز دهی کاربران
( رای)

درباره‌ی نیلوفر طاهری

مشاور حقوقی شرکت سرمایه گذاری بهمن و شرکت ژاکت وکیل پایه یک دادگستری

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *